مهر

رو سر بنه به بالین

تنها مرا رها کن

ترک من خراب

شبگرد مبتلا کن

مائیم و موج سودا

شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا

خواهی برو جفا کن

خواهی بیا ببخشا

خواهی برو جفا کن

بیایید، بیایید، به گلزار بگردیم

برین نقطه ی اقبال چو پرگار بگردیم

بیایید، بیایید، به گلزار بگردیم

برین نقطه ی اقبال چو پرگار بگردیم

بیایید که امروز به اقبال و به پیروز

چو عشاق نو آموز بر آن یار بگردیم

بر آن یار بگردیم

در این خاک، در این خاک، در این مزرعه ی پاک ( 2 )

به جز مهر، به جز عشق، دگر بذر نکاریم ( 2 )

در این خاک، در این خاک، در این مزرعه ی پاک ( 2 )

به جز مهر، به جز عشق، دگر بذر نکاریم ( 2 )

---

در این غم چو زاریم، در آن دام شکاریم ( 2 )

دگر کار نداریم، در این کار بگردیم

شما مست نگشتید، شما مست نگشتید و زان باده نخوردید ( 3 )

چه دانید، چه دانید که ما در چه شکاریم ( 2 )

خیزید، مخسبید که هنگام صبوح است ( 2 )

ستاره روز آمد و آثار بدیدیم

بیایید، بیایید، به گلزار بگردیم

برین نقطه ی اقبال چو پرگار بگردیم

بیایید، بیایید، به گلزار بگردیم

برین نقطه ی اقبال چو پرگار بگردیم

***

اصل شعر مولانا جلال الدین محمد رومی بلخی ( مولوی ) به شرح زیر است:

بیایید بیایید به گلزار بگردیم                            برین نقطه ی اقبال چو پرگار بگردیم

بیایید که امروز به اقبال و به پیروز                    چو عشاق نوآموز بر آن یار بگردیم

بسی تخم بکشتیم برین شوره بگشتیم بر آن حب که نگنجد در انبار بگردیم

هر آن روی که پشتست به آخر همه زشتست    بر آن یار نکو روی وفادار بگردیم

چو از خویش برنجیم زبون شش و پنجیم            یکی جانب خمخانه ی خمار بگردیم

درین غم چو نزاریم در آن دام شکاریم                دگر کار نداریم درین کار بگردیم

چو ما بی سر و پاییم چو ذرات هواییم               بر آن ناده خورشید قمروار بگردیم

چو دولاب چه گردیم پر از ناله و افغان

چو اندیشه ی بی شکوت و گفتار بگردیم

* کلیات شمس تبریزی، مولوی، نشر آینده، 1380، غزل 1473، ص 551

بجوشید بجوشید که ما اهل شعاریم                    بجز عشق بجز عشق دگر کار نداریم

درین خاک درین خاک درین مزرعه ی پاک                 بجز مهر بجز عشق دگر تخم نکاریم

چه مستیم چه مستیم از آن شاه که هستیم              بیایید بیایید که تا دست برآریم

چه دانیم چه دانیم که ما دوش چه خوردیم               که امروز همه روز خمیریم و خماریم

مپرسید مپرسید ز احوال حقیقت                         که ما باده پرستیم نه پیمانه شماریم

شما مست نگشتید وزان باده نخوردید              چه دانید چه دانید که ما در چه شکاریم

نیفتیم بر این خاک ستان ما نه حصیریم                برآییم بر این چرخ که ما مرد حصاریم

forgotten Krishna

we fallen souls

paying most heavy

the illusiosn toll

darkness around

all untrace

the only hope

his divine grace

by:srila prabhupada

the important thing is  not to think much

but to love much

and so,do that which best stirs you to love

saint teresa of avila

گر کار تو نیکست به تدبیر تو نیست

ور نیز بدست هم ز تقصیر تو نیست

تسلیم و رضا پیشه کن و شاد بزی

چون نیک و بد جهان به تقدیر تو نیست

من آزمودم مدتی . بی تو ندارممممممممممممممممممم لذتی

کی عمر را لذت بود بیملح بی پایان تو ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من عاشق و شیدایم

دیوانه و رسوایم

آتش زده در خرمن

بازیگر پیدایم

ای آن که همه نوری

هم سوزی و هم شوری

من تشنه و سرگردان

در بادیه تنهایم

ای دل

ای دل

ای دل داد از این دل

داد از این دل

این نور از آتش نیست

نور دل جانان است

از سوز چه باکی هست

من عاشق و شیدایم

ای دل

ای دل

ای دل داد از این دل

داد از این دل

داد از این دل

تصنیف شیدا

Thich Nhat Hanh

You probably received a college degree that you spent years working for, and you thought that happiness would be possible after you got it. But that was not true, because after finding a job, you continued to suffer. You have to realize that happiness is not something you find at the end of the road. It is here, now 

ما در ره عشق تو اسیران بلاییم
کس نیست چنین عاشق بیچاره که ماییم
بر ما نظری کن که درین شهر غریبیم
بر ما کرمی کن که در این شهر گداییم
زهدی نه که در کنج مناجات نشینیم
وجدی نه که بر گرد خرابات برآییم
نه اهل صلاحیم و نه مستان خرابیم
اینجا نه و آنجا نه، چه قومیم و کجاییم؟
حلاج وشانیم که از دار نترسیم
مجنون صفتانیم که در عشق خداییم
ترسیدن ما چونکه هم از بیم بلا بود
اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم
ما را به تو سریست که کس محرم آن نیست
گر سر برود سر تو با کس نگشاییم
ما را نه غم دوزخ و نه حرص بهشت است
بردار ز رخ پرده که مشتاق لقاییم
دریاب دل شمس خدا مفتخر تبریز
رحم آر که ما سوخته‌ی داغ خداییم